Da Trolddomen hved - & need Paa han svved: Da som nu Vaer ved at lefve, ved at aande, Ved hver Bevgelse saa stoor at vaer Smerte
Medens han gik Blandt Mennisker, han skuffed frst: I Liivets vaer der intet Skifte Lig det han flt i Ulvens Liiv
De trller ham Med at Sind ham, Een aff sand Natur, Som uden Selfbedrag
Han gliider useet dem, streifer i sit Jag Lig Kvldens Farver, Nattens
For ingen Guderst hafver Git Mennisket paa hvem han skiulede Dmon, & Varulv Vaer kund Naffn paa det de aldrig finde
End han - I hans Hirte: Een tung Som det Hav Der eldsker Dyb
Der - I Bund han al deris Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, Hilser ham fra en sunken
...Oc ved den lydende Som Fryckt i vver Skald de atter falme
The spell did and gave release To hours Mankynde But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A approaching payn
he was As he with men On the of life - no change No change as the within
They fear him, fooles A pure, nature unveil'd Perception sans
Amongst them he walks Like a if Twilight The breath of
No of God did tell Man what He did Werewolf & Phantom, Daemon & - Mere given to what they fear'd
But he - In his An abyss unfathomable As teh sea Which loves its
- An animal shadow the wintry soil All Hope, Joie & he slayes
The Moone, anew, Bids him from a waning sky
... And by the Of his psalme Feare shall be harvest From the Pious of men